Wyrok – Ograniczenie obrony i dyskryminacja kobiet zatrudnionych w NIK (K 33/07)
Dwa rozwiązania ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli zakwestionował TK w wyroku z 11 grudnia 2008 r. Jedno ogranicza wybór obrońcy w sprawie dyscyplinarnej, drugie pozwala wcześniej wypowiedzieć stosunek pracy kobiecie niż mężczyźnie. Postępowanie wszczęto na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, a kontrola dotyczyła pracowników mianowanych NIK.
Art. 89 ust. 5 ustawy z 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli uznano za niekonstytucyjny w części zawężającej krąg obrońców do pracowników mianowanych tej instytucji. Trybunał stwierdził naruszenie art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Rozstrzygnięcie objęło prawo osoby obwinionej do wyboru obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym.
W drugim punkcie TK ocenił art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. W zakresie umożliwiającym wcześniejsze wypowiedzenie zatrudnienia kobiecie niż mężczyźnie przepis narusza art. 32 i art. 33 Konstytucji. Trybunał określił to zróżnicowanie jako dyskryminację ze względu na płeć. Rozprawie przewodniczył Janusz Niemcewicz, a sprawę referował Wojciech Hermeliński.
Sentencja
Sygn. akt K 33/07
W Y R O K
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 11 grudnia 2008 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Janusz Niemcewicz – przewodniczący
Stanisław Biernat
Zbigniew Cieślak
Mirosław Granat
Wojciech Hermeliński – sprawozdawca,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 11 grudnia 2008 r., wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności:
1) art. 89 ust. 5 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2001 r. Nr 85, poz. 937, ze zm.) z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji,
2) art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim stwarza podstawę rozwiązania stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikiem mianowanym – kobietą wcześniej niż z pracownikiem mianowanym – mężczyzną, z art. 32 i art. 33 Konstytucji,
o r z e k a:
1. Art. 89 ust. 5 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1701) w zakresie, w jakim umożliwia osobie obwinionej wybór obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym wyłącznie spośród pracowników mianowanych Najwyższej Izby Kontroli, jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim stwarza podstawę rozwiązania stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikiem mianowanym – kobietą wcześniej niż z pracownikiem mianowanym – mężczyzną, jest niezgodny z art. 32 i art. 33 Konstytucji przez to, że prowadzi do zróżnicowania sytuacji prawnej kobiet i mężczyzn, mającego charakter dyskryminacji ze względu na płeć.
| Janusz Niemcewicz | ||
| Stanisław Biernat | Zbigniew Cieślak | |
| Mirosław Granat | Wojciech Hermeliński |
Źródła i prawa
Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/5085-ograniczenie-prawa-do-obrony-w-zakresie-postepowania-dyscyplinarnego-prowadzonego-przez-najwyzsza. Data dodania i pozyskania: 2008-12-11. Dostosowano formatowanie.
Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „4 listopada 2006 roku – Nominacje w Pałacu Prezydenckim” (2006-11-04). Fot. Jan Bogacz. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6439-4-listopada-2006-roku-nominacje-w-palacu-prezydenckim.