Wyrok – Ochrona stron umów sporządzanych w obcym języku (K 38/04)

13 września 2005Aktualizacja: 2005-09-13admin

Wyroki TK

Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego — zdjęcie ilustracyjne. Fot. Mariusz Bobinski.

Przepisy dopuszczające obcojęzyczne umowy konsumenckie i pracownicze nie zapewniają wymaganej ochrony ich słabszym stronom — wynika z wyroku TK z 13 września 2005 r. Sprawę zainicjowała grupa posłów. Kontrola objęła art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o języku polskim, w wersji wynikającej z art. 1 pkt 5 nowelizacji z 2 kwietnia 2004 r.

Oba ustępy TK uznał za niezgodne z art. 2 Konstytucji z powodu naruszenia reguł legislacyjnych, a także z art. 76 ze względu na niedostateczną ochronę pracujących i konsumentów przed nieuczciwością na rynku. W odniesieniu do art. 27 i art. 83 orzekł, że badane przepisy nie są z nimi niezgodne.

Ocena względem art. 32 była odmienna dla każdego ustępu. Ustęp 2 uznano za zgodny z zasadą równości, natomiast ustęp 3 za niezgodny z nią, ponieważ uzależnia ochronę konsumenta od obywatelstwa. Wniosek poselski wskazywał jako wzorce art. 2, art. 27, art. 32, art. 76 i art. 83 Konstytucji.

TK wyznaczył utratę mocy obu ustępów na 30 czerwca 2006 r. Składowi przewodniczył Andrzej Mączyński, a sprawozdawcą był Marek Safjan.

Sentencja

Sygn. akt K 38/04

W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 13 września 2005 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Andrzej Mączyński – przewodniczący
Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska
Marek Mazurkiewicz
Janusz Niemcewicz
Marek Safjan – sprawozdawca,

protokolant: Krzysztof Zalecki,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 13 września 2005 r., wniosku grupy posłów o zbadanie zgodności:

art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 92, poz. 878), z art. 2, art. 27, art. 32, art. 76 i art. 83 Konstytucji,

o r z e k a:

1. Art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim (Dz. U. Nr 92, poz. 878),
– nie jest niezgodny z art. 27 i art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
– jest niezgodny z art. 2 Konstytucji przez to, że narusza reguły prawidłowej legislacji,
– jest niezgodny z art. 76 Konstytucji przez to, że nie zapewnia należytej ochrony konsumentów i osób świadczących pracę przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi.

2. Art. 8 ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 32 Konstytucji.

3. Art. 8 ust. 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 32 Konstytucji przez to, że różnicuje ochronę konsumenta ze względu na jego przynależność państwową.

Art. 8 ust. 2 i 3 ustawy powołanej w punkcie I.1 traci moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2006 r.

	Andrzej Mączyński
Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska		Marek Mazurkiewicz
Janusz Niemcewicz		Marek Safjan

Źródła i prawa

Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/5359-jezyk-polski-jako-jezyk-urzedowy. Data dodania i pozyskania: 2005-09-13. Dostosowano formatowanie.

Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „21 kwietnia 2005 roku – Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego.” (2005-04-21). Fot. Mariusz Bobinski. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6451-21-kwietnia-2005-roku-zgromadzenie-ogolne-sedziow-trybunalu-konstytucyjnego.