Wyrok – Obecność funkcjonariusza przy leczeniu skazanego (K 22/10)
Powszechny nakaz obecności funkcjonariusza niemedycznego przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osobom pozbawionym wolności został zakwestionowany przez TK. W wyroku z 26 lutego 2014 r. Trybunał uznał pierwsze zdanie art. 115 § 7 kodeksu karnego wykonawczego za niezgodne z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Sprawę wszczął Rzecznik Praw Obywatelskich, który zaskarżył art. 115 § 7. Regulacja dotyczy skazanych w zakładach typu zamkniętego i przewiduje udział funkcjonariusza niewykonującego zawodu medycznego podczas leczenia. Rzecznik wskazywał na potrzebę ochrony prywatności i zachowania proporcji między ograniczeniem praw pacjenta a celem takiego rozwiązania.
TK stwierdził dwa uchybienia: nakaz obejmuje także osoby, wobec których obecność funkcjonariusza nie jest konieczna, a przepis nie podaje przesłanek pozwalających od niego odstąpić. Utratę mocy zakwestionowanej regulacji odroczono o dwanaście miesięcy, liczone od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Rozprawa odbyła się 19 lutego 2014 r., z udziałem RPO, Sejmu i Prokuratora Generalnego. Składowi przewodniczył Andrzej Wróbel, a sprawozdawcą był Andrzej Rzepliński.
Sentencja
Sygn. akt K 22/10
WYROK
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 26 lutego 2014 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Andrzej Wróbel – przewodniczący
Maria Gintowt-Jankowicz
Andrzej Rzepliński – sprawozdawca
Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz
Marek Zubik,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r., wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności:
art. 115 § 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
orzeka:
I
Art. 115 § 7 zdanie pierwsze ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, ze zm.) przez to, że nakazuje obecność funkcjonariusza niewykonującego zawodu medycznego podczas udzielania świadczenia zdrowotnego:
a) również osobom pozbawionym wolności, co do których nie jest to konieczne,
b) nie określa przesłanek uzasadniających odstąpienie od tego nakazu
jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
II
Przepis wymieniony w części I wyroku traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
Andrzej Wróbel
Maria Gintowt-Jankowicz
Andrzej Rzepliński
Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz
Marek Zubik
Źródła i prawa
Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/6723-zasady-udzielania-swiadczen-zdrowotnych-skazanym-odbywajacym-kare-pozbawienia-wolnosci oraz https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/komunikaty-prasowe/komunikaty-przed/art/6687-zasady-udzielania-swiadczen-zdrowotnych-skazanym-odbywajacym-kare-pozbawienia-wolnosci. Data dodania i pozyskania: 2014-02-26. Dostosowano formatowanie.
Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „16-18 maja 2010 roku – IV Konferencja Sędziów Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Konstytucyjnego Ukrainy” (2010-05-18). Fot. TK. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6401-16-18-maja-2010-roku-iv-konferencja-sedziow-trybunalu-konstytucyjnego-i-sadu-konstytucyjnego-u.