Wyrok – Nieprecyzyjne przepisy karne o sprostowaniach prasowych (K 41/07)
TK zakwestionował przepisy, które wiążą obowiązek publikowania sprostowań i odpowiedzi z odpowiedzialnością karną. Wyrok z 1 grudnia 2010 r. dotyczył wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich rozpoznanego na rozprawie 25 listopada 2010 r. Powodem stwierdzenia niekonstytucyjności była niewystarczająca precyzja opisu czynu objętego sankcją.
Za niezgodne z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji uznano art. 46 ust. 1, art. 31 i art. 33 ust. 1 Prawa prasowego z 26 stycznia 1984 r. Wniosek obejmował ponadto art. 32 ust. 1–6 jako przepisy związkowe. W tym pozostałym zakresie postępowanie umorzono z powodu niedopuszczalności wyrokowania.
TK odroczył utratę mocy zakwestionowanych regulacji o 18 miesięcy, liczonych od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Orzekał skład, któremu przewodniczył Adam Jamróz; sprawozdawcą była Maria Gintowt-Jankowicz. W jego skład wchodzili także Stanisław Biernat, Marian Grzybowski i Wojciech Hermeliński. Stanisław Biernat zgłosił zdanie odrębne odnoszące się do sentencji oraz uzasadnienia.
Sentencja
Sygn. akt K 41/07
W Y R O K
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 1 grudnia 2010 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Adam Jamróz – przewodniczący
Stanisław Biernat
Maria Gintowt-Jankowicz – sprawozdawca
Marian Grzybowski
Wojciech Hermeliński,
protokolant: Grażyna Szałygo,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r., wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności:
art. 46 ust. 1 w związku z art. 31, art. 32 ust. 1-6 oraz art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, ze zm.) z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji,
o r z e k a:
I
Art. 46 ust. 1 oraz art. 31 i art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 187, z 1990 r. Nr 29, poz. 173, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 90, poz. 999, z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 111, poz. 1181, 2005 r. Nr 39, poz. 377 oraz z 2007 r. Nr 89, poz. 590) są niezgodne z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że nie zachowują wymaganej precyzji określenia znamion czynu zagrożonego karą.
II
Przepisy wymienione w części I tracą moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto p o s t a n a w i a:
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375 oraz z 2010 r. Nr 197, poz. 1307)umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
| Adam Jamróz | ||
| Stanisław Biernat (Zdanie odrębne do sentencji i uzasadnienia) |
Maria Gintowt-Jankowicz | |
| Marian Grzybowski | Wojciech Hermeliński |
Źródła i prawa
Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/4878-prawo-prasowe-zasady-publikacji-odpowiedzi-lub-sprostowania-sankcja-karna-za-odmowe-publikacji. Data dodania i pozyskania: 2010-12-01. Dostosowano formatowanie.
Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „16-18 maja 2010 roku – IV Konferencja Sędziów Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Konstytucyjnego Ukrainy” (2010-05-18). Fot. TK. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6401-16-18-maja-2010-roku-iv-konferencja-sedziow-trybunalu-konstytucyjnego-i-sadu-konstytucyjnego-u.