Wyrok – Gwarancje kierowców przy administracyjnych karach za prędkość (Kp 4/09)

Sprzedaż samochodu należącego do innej osoby niż kierowca oraz sposób nakładania sankcji za naruszenia drogowe były przedmiotem wyroku TK z 14 października 2009 r. Sprawę wszczął Prezydent RP, kierując ustawę nowelizującą z 2 kwietnia 2009 r. do kontroli przed podpisaniem, w trybie art. 122 ust. 3 Konstytucji.

Tryb uchwalenia ustawy przeszedł kontrolę zgodności z art. 2 w związku z art. 7 i art. 186 ust. 1 Konstytucji. Inny wynik dotyczył rozwiązań wprowadzanych przez art. 1 pkt 10 nowelizacji. TK zakwestionował art. 140al ust. 1–3 Prawa o ruchu drogowym, odczytywany z art. 130, w części pozwalającej łączyć karę pieniężną z punktami bez odpowiednich gwarancji. Za sprzeczny z art. 2 Konstytucji uznał także rygor natychmiastowego wykonania decyzji przewidziany w art. 140an.

Z kolei art. 140at ust. 4, pozwalający sprzedać zatrzymany pojazd cudzy względem kierującego, naruszył art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że zakwestionowanych części nowelizacji nie można oddzielić od reszty ustawy.

Składowi przewodniczył Janusz Niemcewicz, a sprawę referowała Ewa Łętowska. Zbigniew Cieślak złożył zdanie odrębne dotyczące drugiego punktu wyroku.

Sentencja

Sygn. akt Kp 4/09

W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 14 października 2009 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Janusz Niemcewicz – przewodniczący
Stanisław Biernat 
Zbigniew Cieślak
Maria Gintowt-Jankowicz
Mirosław Granat
Marian Grzybowski
Wojciech Hermeliński 
Adam Jamróz
Marek Kotlinowski 
Teresa Liszcz 
Ewa Łętowska – sprawozdawca
Marek Mazurkiewicz 
Andrzej Rzepliński 
Mirosław Wyrzykowski,

protokolant: Grażyna Szałygo,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 14 października 2009 r., wniosku Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej złożonego w trybie art. 122 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej o zbadanie zgodności:

1) ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie niektórych ustaw z art. 2 w związku z art. 7 i art. 186 ust. 1 Konstytucji,

2) art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części dodawanego do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) art. 140al ust. 1-3, w zakresie, w jakim w związku z art. 130 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu nadawanym ustawą powołaną w punkcie 1, dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn sankcji administracyjnej (kary pieniężnej) oraz systemu punktowego karania kierowców dopuszczających się naruszeń przepisów ruchu drogowego, z art. 2 Konstytucji,

3) art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części dodawanego do ustawy – Prawo o ruchu drogowym art. 140an, w zakresie, w jakim nadając decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej rygor natychmiastowej wykonalności, nie określa, czy i w jakim zakresie służy od niej odwołanie, z art. 2 Konstytucji,

4) art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części dodawanego do ustawy – Prawo o ruchu drogowym art. 140at ust. 4, w zakresie, w jakim dopuszcza sprzedaż zatrzymanego przez organ kontroli ruchu drogowego pojazdu, którym naruszono przepisy ruchu drogowego i który nie stanowi własności kierującego pojazdem, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji,

o r z e k a:

1. Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie niektórych ustaw, w zakresie trybu jej uchwalenia jest zgodna z art. 2 w związku z art. 7 i art. 186 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części, w której dodaje do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) art. 140al ust. 1-3, w zakresie, w jakim w związku z art. 130 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu nadawanym ustawą powołaną w punkcie 1, dopuszcza stosowanie kary pieniężnej oraz systemu punktowego, bez właściwych gwarancji prawnych, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

3. Art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części, w której dodaje do ustawy – Prawo o ruchu drogowym art. 140an, w zakresie, w jakim przepis ten nadaje decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej rygor natychmiastowej wykonalności, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

4. Art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części, w której dodaje do ustawy – Prawo o ruchu drogowym art. 140at ust. 4, w zakresie, w jakim dopuszcza sprzedaż zatrzymanego przez organ kontroli ruchu drogowego pojazdu, którym naruszono przepisy ruchu drogowego i który nie stanowi własności kierującego pojazdem, jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji.

5. Art. 1 pkt 10 ustawy powołanej w punkcie 1, w części określonej w punktach 2, 3 i 4, jest nierozerwalnie związany z całą ustawą.

	Janusz Niemcewicz
Stanisław Biernat		Zbigniew Cieślak  (zdanie odrębne do pkt 2)
Maria Gintowt-Jankowicz		Mirosław Granat
Marian Grzybowski		Wojciech Hermeliński
Adam Jamróz		Marek Kotlinowski
Teresa Liszcz		Ewa Łętowska
Marek Mazurkiewicz		Andrzej Rzepliński
	Mirosław Wyrzykowski

Źródła i prawa

Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/4958-prawo-o-ruchu-drogowym. Data dodania i pozyskania: 2009-10-14. Dostosowano formatowanie.

Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „4 listopada 2006 roku – Nominacje w Pałacu Prezydenckim” (2006-11-04). Fot. Jan Bogacz. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6439-4-listopada-2006-roku-nominacje-w-palacu-prezydenckim.