Komunikat – TK o przyroście wynagrodzeń w publicznych zakładach opieki zdrowotnej (K 43/01)

Zaufaniu do państwa TK przyznał pierwszeństwo przy ocenie przepisów o podwyżkach dla pracowników samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej, mimo zastrzeżeń do jakości legislacji. 18 grudnia 2002 r. Trybunał rozpoznał sprawę przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia tych pracowników. Wniosek złożyła Federacja Pracodawców Samodzielnych Zakładów Opieki Zdrowotnej RP, a pytanie prawne przedstawił Sąd Rejonowy w Chełmie.

Trybunał uznał, że art. 4a ust. 1 ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw, rozumiany jako tworzący współodpowiedzialność systemu finansów publicznych za jego wykonanie, jest zgodny z art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z jej art. 20. Orzekł też, że art. 3 ustawy o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jest zgodny z art. 2 i art. 7 Konstytucji.

Rozpatrując art. 4a ust. 1 na tle art. 32 Konstytucji, TK uznał różnice prawne między publicznymi i niepublicznymi placówkami za przeszkodę w porównywaniu wynagrodzeń ich pracowników. Zasada równości nie wymaga więc, w ocenie Trybunału, takich samych rozwiązań ustawowych dla obu grup zakładów, skoro działalność każdej z nich podlega innym zasadom.

Odrębną kwestią były zastrzeżenia do art. 3 ustawy nowelizującej: brak wymaganej vacatio legis oraz wsteczne działanie ustawy. Rozpatrując te zarzuty na tle art. 2 i art. 7 Konstytucji, TK wskazał, że reguły te nie obowiązują bezwzględnie wobec wszystkich rodzajów przepisów. Wyróżnił regulacje, dzięki którym sytuacja obywatela staje się korzystniejsza niż przed ich wprowadzeniem.

Koszty podwyżek wynikających z ustawowych roszczeń pracowników TK odniósł do publicznego finansowania ochrony zdrowia służącego realizacji art. 68 ust. 2 Konstytucji, z zastrzeżeniem, że podział dodatkowych środków powinien chronić placówki przed pogorszeniem warunków działania. Odnosząc się do art. 20, Trybunał nie znalazł konstytucyjnych podstaw do traktowania samodzielności publicznych zakładów jako nieograniczonej, skoro to ustawy określają jej treść i zakres.

Wady legislacyjne TK zestawił z zagrożeniem dla zaufania do państwa oraz partnerstwa i dialogu społecznego, jakie wiązałoby się ze stwierdzeniem niekonstytucyjności przepisów. Uznał, że mimo tych wad ustawę można wykonać. Porównując rangę naruszeń poszczególnych zasad, rozstrzygnął ich kolizję na rzecz ochrony zaufania wynikającej z art. 2 Konstytucji. Rozprawie przewodniczył prezes TK Marek Safjan, a sprawozdawcami byli sędziowie TK Bohdan Zdziennicki i Jerzy Ciemniewski.

Źródła i prawa

Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/komunikaty-prasowe/komunikaty-po/art/5611-wynagrodzenia-sluzby-zdrowia. Data dodania i pozyskania: 2002-12-18. Opracowanie.