Wyrok – Areszt tymczasowy podczas odbywania kary (SK 17/07)
Sposób obliczania dwuletniego limitu aresztowania narusza Konstytucję, jeśli pomija czas równoczesnego odbywania kary w innej sprawie. Tak rozstrzygnął TK 10 czerwca 2008 r., rozpoznając skargę konstytucyjną Jarosława Murdzyńskiego. Kontrola dotyczyła art. 263 § 3 Kodeksu postępowania karnego i okresu poprzedzającego pierwszy wyrok sądu pierwszej instancji.
Skarżącemu przedłużono areszt mimo upływu dwóch lat, ponieważ w trakcie jego stosowania rozpoczął odbywanie czteroletniej kary orzeczonej w odrębnym postępowaniu. Kwestionował wykładnię pozwalającą sądowi pierwszej instancji nadal decydować o aresztowaniu według zwykłych zasad, bez udziału sądu apelacyjnego. Podnosił też, że nałożenie rygorów aresztu ogranicza uprawnienia przysługujące mu jako osobie skazanej.
Trybunał stwierdził niekonstytucyjność przepisu w zakresie obejmującym właśnie takie pomijanie okresów i wynikające z niego przedłużanie aresztu. Wzorcami kontroli były art. 41 ust. 1 w powiązaniu z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Rozprawę prowadził Marek Mazurkiewicz, a zadania sprawozdawcy wykonywał Marek Kotlinowski.
Sentencja
Sygn. akt SK 17/07
W Y R O K
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 10 czerwca 2008 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Marek Mazurkiewicz – przewodniczący
Maria Gintowt-Jankowicz
Marian Grzybowski
Wojciech Hermeliński
Marek Kotlinowski – sprawozdawca,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem skarżącego oraz Sejmu, Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich, na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008 r., skargi konstytucyjnej Jarosława Murdzyńskiego o zbadanie zgodności:
art. 263 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) rozumianego w ten sposób, że do dwuletniego okresu maksymalnego stosowania tymczasowego aresztowania nie wlicza się okresów, gdy tymczasowo aresztowany równocześnie odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, a tym samym pozwalającego w takiej sytuacji na przedłużenie tymczasowego aresztowania na okres ponad dwóch lat przez sąd pierwszej instancji na zasadach ogólnych, z art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 oraz z art. 45 ust. 1 Konstytucji,
o r z e k a:
Art. 263 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim do dwuletniego okresu maksymalnego stosowania tymczasowego aresztowania do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji nie wlicza okresów, w których tymczasowo aresztowany odbywa równocześnie karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, dopuszczając do przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na okres ponad dwóch lat przez sąd pierwszej instancji na zasadach ogólnych, jest niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 oraz z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
| Marek Mazurkiewicz | ||
| Maria Gintowt-Jankowicz | Marian Grzybowski | |
| Wojciech Hermeliński | Marek Kotlinowski |
Źródła i prawa
Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/5025-zasady-przedluzania-aresztu-tymczasowego oraz https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/komunikaty-prasowe/komunikaty-przed/art/3269-zasady-przedluzania-aresztu-tymczasowego. Data dodania i pozyskania: 2008-06-10. Dostosowano formatowanie.
Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „4 listopada 2006 roku – Nominacje w Pałacu Prezydenckim” (2006-11-04). Fot. Jan Bogacz. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6439-4-listopada-2006-roku-nominacje-w-palacu-prezydenckim.