Wyrok – Sankcja za brak zawiadomienia o zgromadzeniu (P 15/08)
TK uznał 10 lipca 2008 r., że przepis przewidujący odpowiedzialność za zwołanie zgromadzenia bez wymaganego zawiadomienia lub przewodniczenie mu jest zgodny z konstytucyjną wolnością zgromadzeń. Rozstrzygnięcie zapadło w odpowiedzi na pytanie prawne Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie.
Sąd pytał o art. 52 § 1 pkt 2 Kodeksu wykroczeń w odniesieniu do zgromadzeń spontanicznych. Chodziło o sytuacje, w których organizator z niezależnych od siebie przyczyn nie może wcześniej zawiadomić o zgromadzeniu, a przełożenie go pozbawiłoby wypowiedź znaczenia w debacie publicznej. Jako wzorce wskazano art. 57 Konstytucji oraz art. 11 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Trybunał stwierdził zgodność badanego przepisu z art. 57 Konstytucji. Postępowanie w pozostałej części, dotyczącej wzorca konwencyjnego, umorzył, uznając wydanie wyroku w tym zakresie za zbędne.
Przewodniczącą składu była Teresa Liszcz, a sprawozdawcą Ewa Łętowska. W rozpoznaniu sprawy uczestniczyli także Marek Kotlinowski, Marek Mazurkiewicz oraz Janusz Niemcewicz. Na rozprawie byli reprezentowani Sejm i Prokurator Generalny.
Sentencja
Sygn. akt P 15/08
W Y R O K
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 10 lipca 2008 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Teresa Liszcz – przewodniczący
Marek Kotlinowski
Ewa Łętowska – sprawozdawca
Marek Mazurkiewicz
Janusz Niemcewicz,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem Sejmu oraz Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r., pytania prawnego Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie:
czy art. 52 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756) w zakresie, w jakim penalizuje zwoływanie zgromadzenia spontanicznego bez wymaganego zawiadomienia lub przewodniczenie zgromadzeniu spontanicznemu, a więc takiemu zgromadzeniu, którego wcześniejsze zgłoszenie nie było możliwe z przyczyn niezależnych od organizatora, a odbycie zgromadzenia w innym terminie byłoby bezcelowe lub mało istotne z punktu widzenia debaty publicznej, jest zgodny z art. 57 Konstytucji i art. 11 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284),
o r z e k a:
Art. 52 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2007 r. Nr 109, poz. 756) jest zgodny z art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto p o s t a n a w i a:
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 oraz z 2005 r. Nr 169, poz. 1417) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na zbędność wydania wyroku.
| Teresa Liszcz | ||
| Marek Kotlinowski | Ewa Łętowska | |
| Marek Mazurkiewicz | Janusz Niemcewicz |
Źródła i prawa
Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/5044-zwolywanie-zgromadzenia-bez-wymaganego-zawiadomienia. Data dodania i pozyskania: 2008-07-10. Dostosowano formatowanie.
Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „4 listopada 2006 roku – Nominacje w Pałacu Prezydenckim” (2006-11-04). Fot. Jan Bogacz. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6439-4-listopada-2006-roku-nominacje-w-palacu-prezydenckim.