Wyrok – Granice pogorszenia sytuacji oskarżonego po apelacji (P 22/07)

TK rozróżnił dwa rodzaje zarzutów apelacyjnych wobec wyroku wydanego po dobrowolnym poddaniu się karze. W sprawie pytania prawnego Sądu Okręgowego w Gliwicach orzekł 28 kwietnia 2009 r. o granicach dopuszczalnego pogorszenia sytuacji oskarżonego, gdy apelacja działa wyłącznie na jego korzyść.

Kontrola obejmowała art. 434 § 3 oraz końcową część pierwszego zdania art. 443 Kodeksu postępowania karnego w odniesieniu do skazania w trybie art. 387. Jeżeli zarzuty wiążą się ze skazaniem w tym trybie, dopuszczenie orzeczenia mniej korzystnego dla oskarżonego TK uznał za zgodne z art. 42 ust. 2 Konstytucji. Gdy natomiast zarzuty dotyczą kwestii nieobjętych zawartym porozumieniem, taką możliwość uznał za sprzeczną z tym samym wzorcem.

Druga część wyroku dotyczyła art. 176 ust. 1 Konstytucji. Trybunał orzekł, że oba zaskarżone przepisy nie są z nim niezgodne. Rozstrzygnięcie objęło zatem osobno ocenę prawa do obrony oraz wzorca odnoszącego się do dwuinstancyjności postępowania. Składem kierowała Ewa Łętowska, a sprawozdawcą była Maria Gintowt-Jankowicz. W rozprawie uczestniczyli pytający sąd, Sejm i Prokurator Generalny.

Sentencja

Sygn. akt P 22/07

W Y R O K
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 28 kwietnia 2009 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Ewa Łętowska – przewodniczący
Stanisław Biernat 
Maria Gintowt-Jankowicz – sprawozdawca
Marian Grzybowski
Wojciech Hermeliński,

protokolant: Grażyna Szałygo,

po rozpoznaniu, z udziałem sądu przedstawiającego pytanie prawne oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r., pytania prawnego Sądu Okręgowego w Gliwicach:

czy art. 434 § 3 oraz art. 443 zdanie pierwsze in fine ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 17, poz. 155, ze zm.), w zakresie, w jakim dopuszczają możliwość orzeczenia na niekorzyść oskarżonego w przypadku zaskarżenia wyroku, wydanego z zastosowaniem art. 387 k.p.k., wyłącznie na korzyść oskarżonego, są zgodne z art. 42 ust. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji,

o r z e k a:

1. Art. 434 § 3 i art. 443 zdanie pierwsze in fine ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.)w zakresie, w jakim dopuszczają możliwość orzeczenia na niekorzyść oskarżonego w sytuacji zaskarżenia wyroku, wydanego z zastosowaniem art. 387 k.p.k., wyłącznie na korzyść oskarżonego w oparciu o zarzuty:

a) związane ze skazaniem w trybie art. 387 k.p.k., są zgodne z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
b) nieobjęte porozumieniem zawartym w trybie wskazanym w punkcie 1 lit. a, są niezgodne z art. 42 ust. 2 Konstytucji.

2. Art. 434 § 3 i art. 443 zdanie pierwsze in fine ustawy powołanej w punkcie 1 nie są niezgodne z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

	Ewa Łętowska
Stanisław Biernat		Maria Gintowt-Jankowicz
Marian Grzybowski		Wojciech Hermeliński

Źródła i prawa

Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/4911-zakaz-pogarszania-sytuacji-oskarzonego-w-procesie-gdy-orzeczenie-nie-zostalo-zaskarzone-na-nieko oraz https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/komunikaty-prasowe/komunikaty-przed/art/2970-zakaz-pogarszania-sytuacji-oskarzonego-w-procesie-gdy-orzeczenie-nie-zostalo-zaskarzone-na-nieko. Data dodania i pozyskania: 2009-04-28. Dostosowano formatowanie.

Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „4 listopada 2006 roku – Nominacje w Pałacu Prezydenckim” (2006-11-04). Fot. Jan Bogacz. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6439-4-listopada-2006-roku-nominacje-w-palacu-prezydenckim.