Komunikat – Apelacja dotycząca błędu sądu nie może grozić surowszym wyrokiem (P 22/07)

Oskarżony, który kwestionuje rozstrzygnięcie wynikające z błędu sądu i niezależne od zawartego porozumienia, musi zachować ochronę przed pogorszeniem swojej sytuacji — uznał TK 28 kwietnia 2009 r. Sprawę zapoczątkowało pytanie prawne Sądu Okręgowego w Gliwicach o apelację po dobrowolnym poddaniu się karze.

TK ocenił art. 434 § 3 oraz końcową część pierwszego zdania art. 443 Kodeksu postępowania karnego. W zakresie dopuszczającym surowsze rozstrzygnięcie po apelacji wniesionej tylko na korzyść oskarżonego rozdzielił dwie sytuacje. Dla zarzutów związanych ze skazaniem w trybie art. 387 potwierdził zgodność z art. 42 ust. 2 Konstytucji. Dla zarzutów nieobjętych porozumieniem stwierdził naruszenie tego przepisu. Wobec art. 176 ust. 1 orzekł, że regulacje nie są niezgodne z Konstytucją.

Trybunał wskazał, że ryzyko surowszego wyniku zniechęca do podważania uzgodnionego wcześniej rozstrzygnięcia. Może w ten sposób przeciwdziałać wykorzystywaniu porozumienia wyłącznie jako narzędzia procesowej gry i służyć sprawności postępowania. Jest to uzasadnione, kiedy oskarżony kwestionuje wyrok odpowiadający jego własnemu wnioskowi.

Odmiennie TK ocenił zarzuty odnoszące się do błędów sądu, niezależnych od oskarżonego. Ryzyko pogorszenia sytuacji przy ich podnoszeniu ogranicza prawo do obrony w sposób niedopuszczalny. Rozprawie przewodniczyła Ewa Łętowska, a sprawozdanie przedstawiła Maria Gintowt-Jankowicz.

Źródła i prawa

Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/komunikaty-prasowe/komunikaty-po/art/2969-zakaz-pogarszania-sytuacji-oskarzonego-w-procesie-gdy-orzeczenie-nie-zostalo-zaskarzone-na-nieko. Data dodania i pozyskania: 2009-04-28. Opracowanie.

Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „4 listopada 2006 roku – Nominacje w Pałacu Prezydenckim” (2006-11-04). Fot. Jan Bogacz. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6439-4-listopada-2006-roku-nominacje-w-palacu-prezydenckim.