Wyrok – Niejasne przesłanki dalszego aresztu naruszają Konstytucję (SK 3/12)
TK zakwestionował zasady przedłużania aresztu po pierwszym wyroku wydanym w sprawie przez sąd pierwszej instancji. W orzeczeniu z 20 listopada 2012 r. stwierdził, że art. 263 § 7 kodeksu postępowania karnego nie wyznacza przesłanek takiej decyzji dostatecznie jednoznacznie. Sprawę wszczęła skarga konstytucyjna Roberta Bieńka.
Skarżący podważał brak maksymalnego czasu tymczasowego aresztowania. Jako wzorce wskazał art. 2, art. 40 w powiązaniu z art. 41 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 w powiązaniu z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji. Rozstrzygnięcie o niekonstytucyjności dotyczyło braku precyzji warunków przedłużenia izolacji. TK stwierdził naruszenie art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3, a także art. 40 w związku z art. 41 ust. 4. Pozostały zakres postępowania, w tym kontrolę względem art. 2 i art. 31 ust. 1, umorzył.
W rozprawie uczestniczyli skarżący, Sejm, Prokurator Generalny i Rzecznik Praw Obywatelskich. Składowi przewodniczył Marek Kotlinowski, a sprawozdawcą był Piotr Tuleja. Orzekali także Leon Kieres, Małgorzata Pyziak-Szafnicka i Andrzej Rzepliński.
Sentencja
Sygn. akt SK 3/12
W Y R O K
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Warszawa, dnia 20 listopada 2012 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Marek Kotlinowski – przewodniczący
Leon Kieres
Małgorzata Pyziak-Szafnicka
Andrzej Rzepliński
Piotr Tuleja – sprawozdawca,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem skarżącego oraz Sejmu, Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich, na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r., skargi konstytucyjnej Roberta Bieńka o zbadanie zgodności:
art. 263 § 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określa maksymalnego okresu trwania tymczasowego aresztowania w postępowaniu karnym, z art. 2, art. 40 w związku z art. 41 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji,
o r z e k a:
Art. 263 § 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określa jednoznacznie przesłanek przedłużenia tymczasowego aresztowania po wydaniu przez sąd pierwszej instancji pierwszego wyroku w sprawie, jest niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 40 w związku z art. 41 ust. 4 Konstytucji.
Ponadto p o s t a n a w i a:
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
| Marek Kotlinowski | ||
| Leon Kieres | Małgorzata Pyziak-Szafnicka | |
| Andrzej Rzepliński | Piotr Tuleja |
Źródła i prawa
Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/4710-brak-okreslenia-maksymalnego-okresu-trwania-aresztowania-tymczasowego-w-postepowaniu-karnym. Data dodania i pozyskania: 2012-11-20. Dostosowano formatowanie.
Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „16-18 maja 2010 roku – IV Konferencja Sędziów Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Konstytucyjnego Ukrainy” (2010-05-18). Fot. TK. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6401-16-18-maja-2010-roku-iv-konferencja-sedziow-trybunalu-konstytucyjnego-i-sadu-konstytucyjnego-u.