Wyrok – Odpowiedzialność za niewskazanie osoby korzystającej z pojazdu (P 27/13)

TK ocenił 12 marca 2014 r. przepis przewidujący karę za niewskazanie osoby, której właściciel lub posiadacz powierzył pojazd. W sprawie pytania prawnego Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie orzekł, że art. 96 § 3 kodeksu wykroczeń jest zgodny z art. 2 Konstytucji, natomiast nie jest niezgodny z jej art. 42 ust. 1.

Pytający sąd podnosił problem proporcjonalności sankcji i ochrony zaufania obywatela do państwa. Wskazywał, że egzekwowanie obowiązku ujawnienia użytkownika auta może oznaczać żądanie zawiadomienia także o własnym zachowaniu. Kontrolę zainicjowano względem art. 2 oraz art. 42 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

W pozostałej części, obejmującej powołany związkowo art. 31 ust. 3, TK umorzył postępowanie z powodu niedopuszczalności wydania wyroku. Rozprawa odbyła się z udziałem sądu przedstawiającego pytanie, Sejmu i Prokuratora Generalnego. Stanisław Biernat przewodniczył składowi, a Andrzej Rzepliński pełnił funkcję sprawozdawcy. Zdania odrębne zgłosili Mirosław Granat, Wojciech Hermeliński oraz Marek Kotlinowski.

Sentencja

Sygn. akt P 27/13

 WYROK
w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Warszawa, dnia 12 marca 2014 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Stanisław Biernat – przewodniczący
Zbigniew Cieślak
Maria Gintowt-Jankowicz
Mirosław Granat
Wojciech Hermeliński
Leon Kieres
Marek Kotlinowski
Teresa Liszcz
Małgorzata Pyziak-Szafnicka
Stanisław Rymar
Andrzej Rzepliński – sprawozdawca
Piotr Tuleja
Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz
Andrzej Wróbel
Marek Zubik,

po rozpoznaniu, z udziałem sądu przedstawiającego pytanie prawne oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r., pytania prawnego Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie:
czy art. 96 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, ze zm.) jest zgodny z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

orzeka:

Art. 96 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013 r. poz. 482, ze zm.) jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 1 Konstytucji.

Ponadto postanawia:

na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.

Stanisław Biernat
Zbigniew Cieślak
Maria Gintowt-Jankowicz
Mirosław Granat (votum separatum)
Wojciech Hermeliński (zdanie odrębne)
Leon Kieres
Marek Kotlinowski (votum separatum)
Teresa Liszcz
Małgorzata Pyziak-Szafnicka
Stanisław Rymar
Andrzej Rzepliński
Piotr Tuleja
Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz
Andrzej Wróbel
Marek Zubik

Źródła i prawa

Źródło: https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/wyroki/art/6755-wskazanie-sprawcy-wykroczenia-drogowego oraz https://trybunal.gov.pl/postepowanie-i-orzeczenia/komunikaty-prasowe/komunikaty-przed/art/6739-wskazanie-sprawcy-wykroczenia-drogowego. Data dodania i pozyskania: 2014-03-12. Dostosowano formatowanie.

Zdjęcie ilustracyjne z materiału TK „16-18 maja 2010 roku – IV Konferencja Sędziów Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Konstytucyjnego Ukrainy” (2010-05-18). Fot. TK. Źródło zdjęcia: https://trybunal.gov.pl/wiadomosci/uroczystosci-spotkania-wyklady/art/6401-16-18-maja-2010-roku-iv-konferencja-sedziow-trybunalu-konstytucyjnego-i-sadu-konstytucyjnego-u.